Tytuł: Śmierć

Data: 2021

Opis: Portret inspirowany zdjęciem Autoportret z czaszką (1997). Jest ono prowokacyjne, ponieważ Sarah Lucas sfotografowała się z czaszką między nogami. W neolitycznych kulturach matrystycznych, badanych przez Mariję Gimbutas, śmierć płynnie przechodziła w życie. W moim obrazie skupiam się na tym połączeniu. Wyobrażam sobie, że Sarah jest alegorią Dzierżycielki Śmierci (Death Beholder), jak nazywała ją Gimbutas. W kulturach boginicznych świadomość połączenia śmierci z życiem przejawiała się między innymi w formie pochówków: ciała zmarłych składano w pozycji embrionalnej w grobach w kształcie łona lub jaja. Często dekorowane były czerwoną ochrą. Zarówno kształt grobowców, jak i glinka symbolizują aspekt regeneracyjny bogini (Regeneratrix). Dłonie Sarah zwisają bezwładnie z kolan i wyglądają trochę jak puste rękawice robocze. Ten sposób ich ukazania wskazuje na „bezczynność” śmierci i na to, że istnieje ona poza działaniem, poza robieniem. Obraz jest częścią mojej rozprawy doktorskiej.

Technika, wymiar: olej na płótnie, 50 × 40 cm

Upublicznienie: 2023, Pałac Czapskich, ASP w Warszawie

Własność: Monika Waraxa