Tytuł: Marija z córką

Data: 2024

Opis: To jeden z obrazów kończących cykl „Lato”, będący częścią rozprawy doktorskiej artystki pt. „Ślady bogini w sieci wieloświatów”. Cykl prac, który ją tworzy, został zainspirowany postacią Mariji Gimbutas (1921–1994), archeolożki i profesory University of California, Los Angeles (UCLA). Gimbutas prowadziła badania nad matrystycznymi kulturami Starej Europy czasów neolitu. Artystka w swojej rozprawie doktorskiej podjęła się rekonstrukcji własnej linii żeńskiej poprzez cykl portretów ważnych dla siebie kobiet, ale również archetypów zwierzęcych oraz roślin – wszystkim istotom, bez względu na płeć i gatunek, przynależy bowiem pierwiastek żeński.

Jest na nim ukazana młoda Marija Gimbutas z córką Rasą na rękach. Inspiracją dla tego obrazu było przedstawienie Madonny z Dzieciątkiem Rafaela Santiego. Dzieło jest alegorią międzygeneracyjnego przekazu w linii żeńskiej. Płynie przez nią mądrość, której korzenie sięgają neolitycznych kultur Starej Europy, a może jeszcze dawniej – do Wenus z Lespugue (23 000 p.n.e.), a może nawet jeszcze dawniej…

Portret uwypukla motyw wzajemnego trzymania (opieki) kobiety przez kobietę. Córka Mariji trzyma w dłoniach piłeczkę – symbol nowego początku. Marija trzyma córkę, a je obie podtrzymują zielone ramiona bogini. Te same, które pojawiają się w portrecie Louise Bourgeois. Potrójny gest symbolizuje aspekt żeński oraz przekaz o współistnieniu i wzajemności. Po lewej stronie, u dołu kompozycji, znajdują się czarne oczy i dziób sowy. Oczy sowy to symbol regeneracji, do której prowadzi śmierć.

„Kobieta wśród kobiet: w kobiecie zawsze ujawnia się moc twórcza kogoś innego, szczególnie innej kobiety. W niej, macierzyńskiej, piastunce u kolebki, w niej samej jest: jej matka i jej dziecko, w niej samej: jej córka-siostra.(…) M a t k a to też metafora: trzeba i wystarczy, jeśli kobiecie inna podaruje najlepszą część, aby mogła ona sama się zaakceptować i by w miłości przyjęła to, co z niej się „zrodzi”.
Hélène Cixous, Śmiech Meduzy 

Technika, wymiar: olej na płótnie, 65 × 55 cm cm

Upublicznienie: 2026, Fundacja Alina

Własność: Monika Waraxa