Portret przedstawia średniowieczną świętą, benedyktynkę i mistyczkę Hildegardę z Bingen (1098–1179) – prorokinię, „widzącą”. Była nietypową świętą i jako mistyczka nie była zbyt pokorna. Widziała połączenie człowieka z całym kosmosem, ale też z minerałami i roślinami. Jej postawę dobrze oddają słowa: „Człowiecze, wejrzyj na człowieka. Bo człowiek posiada niebo i ziemię, i inne rzeczy w sobie. Jest jednością, a wszystkie rzeczy są w nim ukryte”.

W odbiorze artystki miała ona głębokie połączenie z mądrością natury. Rozpoznała, że człowiek jest istotą wielowymiarową i oprócz dolegliwości cielesnych może doświadczać chorób duszy (aspekt psychiczny człowieka). Leczyła je muzyką, minerałami oraz ziołami.

W czasie malowania jej portretu artystka słuchała jej muzyki, m.in. Canticles of Ecstasy (wykonanie: Sequentia, 1994). Do świata św. Hildegardy wprowadzały artystkę miniatury malowane na podstawie jej wizji z księgi Scivias, a szczególnie „Wszechświat” (jajo świata), w którym całe istnienie otacza boski głos, ukazany jako śpiewające głowy.

Na portrecie św. Hildegarda ukazana jest pod wielobarwną mandorlą w kształcie serca lub macicy. Symbolizuje ona duchowość świętej i połączenie ze wszystkim, co istnieje. Mandorla jest ozdobiona minerałami, m.in. lapis lazuli, szmaragdem i koralem. Hildegarda trzyma w lewej dłoni bukiet galaktyk, bo bardzo sprawnie podróżowała i wciąż podróżuje przez wieloświaty. Gest trzymania kawałka wszechświata symbolizuje jej sprawczość i siłę. W jej praktyce duchowość łączyła się z przyrodą, a cielesność człowieka z jego wymiarem psychicznym. Tak jak w przypadku matrystycznych kultur odkrytych przez Marię Gimbutas, materialny aspekt życia był dla niej punktem działań w wymiarze ponadzmysłowym.

Technika, wymiar: olej na płótnie, 140 × 115 cm

Upublicznienie: 2026, Fundacja Alina

Własność: Monika Waraxa